MEDEWERKERS EN VRIJWILLIGERS


31 Dec 2015

interview met Kevin Reliszko, medewerker vluchtelingenwerk (ACM)




Op dinsdag 8 december had Ina Koeman het geluk om Kevin Reliszko, een medewerker bij het vluchtelingenwerk (ACM), te mogen interviewen.

Kevin is getrouwd met Julith en vader van de tweeling Samuel en Luc, zij zijn nu 14 maanden oud. Kevin is sinds 2005 werkzaam in het PSC Vluchtelingenwerk (sinds 1/1/2015 samengegaan met vluchtelingenwerk De Mare, samen de naam ACM). Ik stelde hem enkele vragen ivm zijn werk en vroeg door over zijn visie ivm de recente crisis rond vluchtelingen.

Wat doe jij op dit moment precies in het PSC/ACM? Wat zijn jouw specifieke taken?
Ik ben individueel hulpverlener/sociaal assistent in het team voor volwassen vluchtelingen. Ik houd me vooral bezig met de socio-juridische kant van het verhaal, dat gaat vanaf de verblijfspapieren tot en met het alles wat gelieerd is aan het dagelijks leven. Per week komen er ongeveer 5 à 6 nieuwe contacten bij, sommige vragen opvolging, andere zijn eerder vluchtig. Er zijn veel mensen, met wie ik reeds lang contact heb, dan bouw je natuurlijk ook een ander soort relatie op. Eentje die gebaseerd is op vertrouwen, daardoor kun je ook op een andere manier communiceren. Het wordt persoonlijker, je kunt ook ingaan op de gezinssituatie.
Ook ben ik de contactpersoon voor de winterwerking. In tegenstelling tot voorgaande jaren loopt de doorstroming nu wel goed, dus daar heb ik gelukkig niet mijn handen vol aan. Verder ben ik hier in huis ook zo’n beetje manusje-van-alles: er komt elke dag wel weer iets anders om de hoek piepen…

Welke mensen ontmoet jij in je werk? Wat doet dat met jou?
Dat is een moeilijke vraag. Ik ontmoet heel veel mensen en ook heel verschillende. Ik zie vooral veel mensen, waardoor ik leer dat je niet stereotyperend kunt leven. Ik ontmoet afwachtende en ondernemende mensen, sterke en zwakke, actieve en luie… Dat is allemaal niet aan cultuur en afkomst gebonden. Juist door mijn werk word ik behoed voor het “categoriseren” van mensen: die mensen zijn zo en zo… Hoe mensen zijn heeft vaak meer te maken met hun sociale en economische situatie dan met hun achtergrond.
Ik wil mensen bovenal vooral mens laten zijn: de mens “de ander” laten zijn… Ik ben net als zij ook een mens! Ik wil niemand in hokjes plaatsen!

Er gebeurt veel in de wereld ivm vluchtelingen… Jij hebt daar vast je gedachten over….
Jazeker. Het is een beetje het verhaal van… er wordt teveel met termen en cijfers gesmeten. Er heerst daardoor een heel negatieve beeldvorming. Er wordt veel te weinig gesproken over het oorzakelijk verband tussen het migreren, dat mensen doen en ons rijke Westen, dat een deel van het probleem is…
In de eerste plaats zien we het neokolonialisme: Afrika is qua grondstoffen en mineralen één van de rijkste continenten, wij halen die naar hier, maar brengen er niets voor terug… dat is toch straf, hè dat de handel altijd primeert, maar de mensen in Afrika worden daar niet beter van. Het kan wel leiden tot bloedige burgeroorlogen…
Mensen, die daar vandaan vluchten, worden vaak aanzien als economische vluchtelingen. Ik noem dat eerder gelukszoekers, en ik vind het het recht van elke mens om gelukkig te zijn. Dat is tenslotte ook empowerment, nl de kracht vinden om een beter bestaan op te bouwen!
In de tweede plaats, als we naar het Midden-Oosten kijken, dan zien we dat IS over een gigantische hoeveelheid wapens beschikt, waarvan een deel afkomstig is uit Herstal. Iemand is van de verkoop van deze Belgische wapens rijk geworden. Ook wordt er van IS olie gekocht.
Het stoot mij echt tegen de borst dat vluchtelingen niet in de eerste plaats als personen worden gezien, we zouden hen eigenlijk met open armen moeten ontvangen, het zijn echt geen criminelen of terroristen. Vijandsbeelden worden door de media en de politiek gecreëerd. Afgelopen weekend (het weekend waarin vluchtelingen te gast waren bij gezinnen in het Antwerpse) bewijst nog eens temeer dat er geen probleem is wanneer modale burgers elkaar ontmoeten.
De economische crisis lijkt goed uit te komen om een onmenselijk rechts (of links) beleid te voeren. Je hebt de rechter- en de linkervleugel hard nodig om te kunnen vliegen, maar door dit beleid vallen velen te pletter op de grond.

Wat zou daarop een adequaat antwoord zijn? Europa, Belgie, stad, CAW….
Weeral een moeilijke vraag. Als je naar de geschiedenis kijkt, dan zie je dat als een land floreert en voldoende geld heeft, dat het dan menselijker lijkt te zijn (vooral qua beleid). Zie bv naar het woord gastarbeider, in die tijd werd er niet gesproken van illegalen of criminelen… Toen hadden we hen nodig… Nu denken we zonder hen te kunnen. Maar is dat waar? Hebben we voor onze economie niet juist jongere mensen nodig, nu Europa vergrijst?
En dan die wapenindustrie…Waar is dat voor nodig? Wapens worden altijd gemaakt om te doden, niet om te beschermen.
Een eerlijke verdeling van de welvaart, daar gaat het om, dat zijn heel oude gedachten, maar haal het geld toch bij de echte rijken weg.
De maatschappij hoeft niet persé rijk te zijn om mensen te helpen. Armen delen vaak wat zij hebben, op het vlak van het persoonlijke lukt dat dus, maatschappelijk gezien is dat wel een beetje anders, maar toch niet zoveel, we moeten gewoon anders leren denken.
Stop toch met het ontkennen van de werkelijkheid, aanvaard dat de vluchtelingen er zijn. Door gelijkenissen tussen ons te zien, zouden we opener kunnen worden. Niet de verschillen moeten we benadrukken, maar juist het mens-zijn en de menselijkheid naar voren laten komen, ik voel dat als een verrijking. Het begrijpen, de dialoog is zo belangrijk, voor ons persoonlijk, maar zeker ook als samenleving.
Als we spreken over nieuwkomers, dan moeten we weten, dat deze mensen ons ook heel vaak niet begrijpen, daarom is het belangrijk om hen op te nemen in het maatschappelijk werkveld. We moeten mensen kansen geven om te spreken met hun eigen communicatiemogelijkheden, dat zal de integratie ten goede komen.
Mensen uit andere culturen blijven betrekken in het hulpverleningsverhaal is de toekomst. Als je met nieuwkomers werkt, dan moet je hen betrekken bij het werk, dit is trouwens logisch in de grootstedelijke context. Dit zie ik echt als een opdracht voor het CAW.
Het gevoel van de mensen: “we kunnen nergens terecht”, bepaalt soms ook onze zienswijze, als er minder druk was, zouden we misschien ook meer zien van wat er al gebeurt. We zien de verhalen van de “geslaagden” te weinig, denk ik wel eens.

In hoeverre voel jij je thuis in het PSCAntwerpen als beweging? Wat zie jij als belangrijkste opdrachten voor de toekomst?
De beweging vraagt echt om een creatief beleid. Betrek er jongeren bij, ga op zoek naar nieuwe mensen: zij zijn de toekomst.
De beweging verdwijnt op de achtergrond als jezelf in een bepaalde gezinssituatie komt. De beweging moet blijven, die is heel waardevol, dus verbreed die.

Welke toekomst droom jij voor je kinderen? Voor alle kinderen?
Hoe kunnen wij daaraan werken? Wat kunnen we eraan bijdragen?
Ik wil eigenlijk dat mijn kinderen kinderen zijn, die zonder vooroordelen de wereld ingaan. Dat zij geen waardeoordeel geven aan kleuren, aan afkomst etc. Ik hoop dat ze dat kunnen behouden in de toekomst.
We kunnen daaraan bijdragen door in onze opvoeding deze belangrijke waarden en dit wereldbeeld te benadrukken en voor te leven. Onze taak als ouders is om onze kinderen op te voeden met liefde. Als je niet oppast, kun je in deze tijd veel fouten maken, bv door mensen te stereotyperen: zoiets als moslims zijn terroristen. Daar moeten we onze kinderen voor behoeden, voor stereotypering.

Wil je nog iets zeggen ter afsluiting?
Ik hoop dat de manier van werken hier door de jaren heen blijft voortbestaan, ook als de ouwe rotten verdwijnen!

Erg bedankt, Kevin, voor dit interview.

Vragensteller: Ina Koeman
Datum: 8 december 2015