Adviescentrum Migratie (ACM)

31 Dec 2015

Verslag noodopvang vluchtelingen in Antwerpen




Janine Meijer schreef een verslag over het weekend met de vluchtelingen uit Brussel …

In het weekend van 4,5 en 6 december kwamen er twaalf vluchtelingen vanuit Brussel met een bus naar Antwerpen. Het ging uitsluitend om Afghaanse mannen die geen plek hadden in de noodopvang in Brussel georganiseerd door de overheid. Vrouwen en kinderen krijgen voorrang bij het verdelen van de opvangplekken. Vluchtelingenwerk Vlaanderen pikt de mannen op vrijdagavond van de straat in Brussel en brengt hen naar verschillende steden in Vlaanderen waar ze in gastgezinnen worden opgevangen.

Bang en zonder bagage
In Antwerpen werd het Vrijwilligers Netwerk Vluchtelingen (Filets Divers, De Loodsen, ACM, EVA Ekeren, IVCA, DvdW, Orbit ea.) gevraagd om voor gastgezinnen te zorgen. De bedoeling was dat er zo’n vijftig vluchtelingen opgevangen konden worden. Maar toen de bus op vrijdagavond 4 december rond 21.00 uur in Antwerpen arriveerde, zaten er maar 12 vluchtelingen in. De Afghaanse mannen waren bang gemaakt. Het zou beter zijn om niet op de bus te stappen, omdat dit tegen hen kon werken bij het aanvragen van asiel. Er is veel onduidelijkheid over rechten en plichten. Vluchtelingen zijn heel bang verkeerde beslissingen te nemen die hen hun leven lang achtervolgen.

In het PSC zaten meer dan vijfentwintig mensen te wachten op een gast voor het weekend. Snel werd er een selectie gemaakt en sommigen keerden teleurgesteld terug naar huis zonder vluchteling. Eerst kregen de Afghaanse mannen een korte uitleg. De meeste vluchtelingen hadden geen bagage bij. Ze hadden niets behalve de kleren die ze droegen. Er was zelfs een vluchteling die alleen sloffen aan had en geen sokken. Een enkeling had een kleine tas. De meesten waren maanden onderweg geweest en hadden acht of meer landen doorkruist. Ze hadden delen te voet afgelegd, een bus of auto genomen, in een trein gezeten en opeen gepropt in een boot gelegen. Ze hadden honger en kou geleden, waren uitgejouwd, vernederd en vreselijk bang geweest. De indruk bestaat dat de meesten nog maar kort in Brussel waren. Waarom ze België hadden uitgekozen als eindhalte was vaak niet duidelijk en misschien ook wel een toeval. In ieder geval had een deel van hen nog geen asiel aangevraagd, omdat de wachttijden enorm lang zijn. Wie geen asiel heeft aangevraagd, heeft geen recht op opvang en staat daarom op straat. Na de korte uitleg werden ze voorgesteld aan de gastgezinnen en toen vertrok iedereen de donkere avond in op weg naar een bijzonder avontuur.

Genieten van het gezinsleven
Een avontuur dat door iedereen als een verrijking werd ervaren. Communiceren was lastig, omdat de meesten alleen Farsi of Pashtu spraken. Maar met gebaren, blikken en Google Translate en wat goede wil kom je al heel ver.

Vrijwel alle vluchtelingen hadden een enorme honger. Bij thuiskomst op vrijdagavond werd er eerst nog flink gegeten. Daarna lonkte een warm bed. Iets wat veel van hen maandenlang hadden moeten missen. De vluchtelingen vertelden dat ze in de openlucht hadden geslapen of in een auto. In Brussel verbleven sommigen in een kerk.

Natuurlijk was het in het begin even wennen. Wat wordt er van mij verwacht?, vroegen de vluchtelingen zich af. Wat begrijpen ze en wat willen ze?, dachten de gastgezinnen.

Maar het ijs was snel gebroken. Sommige gezinnen gingen samen koken en ontdekten dat er onder de vluchtelingen heel goede koks zaten. Anderen vertrokken naar de kringloopwinkel voor een nieuwe outfit. Denk niet dat alles goed was. Het moest wel modieus zijn en goed strak zitten ☺Eén gastgezin trok de stad in en liet de vluchtelingen vanaf het MAS genieten van het zicht op Antwerpen.

In een ander gastgezin met kleine kinderen werd er een weekend lang met Kapla blokjes gespeeld. Prachtige bouwwerken verrezen. En op zondagmorgen zaten twee Afghaanse mannen die de horror nog op hun netvlies hadden aan de eettafel met strijkkralen prachtige figuren te maken.

Het gezinsleven deed hen zichtbaar veel deugd. Het was intens ontroerend om te zien hoe ze genoten van vierjarig meisje op schoot of een potje voetballen in de tuin met een enthousiast achtjarig jongetje. Even niet piekeren over de toekomst en over wat ze allemaal achterlieten. Maar weer mens onder de mensen kunnen zijn.

Hier en daar lieten de vluchtelingen wat los over hun vorig leven en de gevaarlijke tocht die ze ondernamen. Sommigen toonden foto’s of filmpjes op hun gsm. Maar soms ging het daar een weekend lang nauwelijks over. En dat was ook goed.

Betrokkenheid en solidariteit als krachtbron
Op maandagmorgen verschenen tien heel andere Afghaanse mannen op het PSC. Ze droegen niet alleen andere kleren en hadden een tas of rugzak met spullen bij zich. Ze hadden ook allemaal een andere uitstraling. De mannen waren meer ontspannen, vrolijker en vol nieuwe moed. Omstreeks negen uur stapten ze opnieuw in de bus naar Brussel nagezwaaid door de gastgezinnen en de mensen van het PSC. 


Er lopen in Antwerpen nu een paar blonde kinderen rond die in het Farsi tot tien kunnen tellen. Er zijn huishoudens die heerlijk Afghaans hebben leren koken. Er zijn telefoonnummers uitgewisseld en er zijn zaadjes gezaaid voor vriendschappen.

Wat de vluchtelingen nog te wachten staat in hun zoektocht naar een menswaardig bestaan in Europa is onduidelijk. Een rechte en makkelijk weg zal het zeker niet zijn. Maar behalve wat spullen hebben wij als gastgezinnen hen nog iets heel belangrijks meegegeven. Betrokkenheid en solidariteit. Ze weten dat ze hier welkom zijn en dat er mensen zijn die hen willen helpen. Laat die kennis hen de kracht geven om de juiste weg in het leven te kiezen.

 

Nieuwsberichten

Pagina 1 van 8  > >>


6 Jan 2016
Ingezonden door: Luc Hommers

18 januari 2016 - Vrijwilligers Netwerk Vluchtelingen organiseert een vormingsavond voor vrijwilligers met als thema  “Welke rol speelt cultuur in je contacten met vluchtelingen?”

Birsen Taşpinar is psychologe en systeemtherapeute. Omdat zij van oordeel was dat psychologie niet zonder culturele betekenissystemen beschouwd kan worden, studeerde ze daarna sociale en culturele antropologie. Bij haar dagelijkse werk als therapeute ziet ze hoe migratie zowel verrijkend als verwoestend kan werken in het leven van mensen. Ze schrijft ook columns voor het magazine Mo*.

Datum: maandag 18 januari 2016 van 19.30 tot 21.30 uur. 
Plaats: Bond Zonder Naam/Filet Divers, Rolwagenstraat 49, te Antwerpen

Download de brochure hier

 

 


31 Dec 2015
Ingezonden door: Ina Koeman

Tetty Rooze ging in Oktober naar een conferentie ivm mensenhandel. Hieronder vindt u haar verslag en verwijzingen. In deze periode proberen winkels, internetbedrijven je te overdonderen met bewijzen dat zij deze slogan uit het liedje van Herman van Veen kunnen waarmaken: Van fietsen en tassen tot grote witte ijskasten. Allerhande stropdassen, allerhande winterjassen. Sommige websites maken je zelfs duidelijk dat mensen te koop zijn. Verhalen van vluchtelingen maken het heel concreet. Een vluchtelinge vertelde dat ze tijdens de economische boycot van Irak getuige was van kinderen die uit het weeshuis in Bagdad werden gehaald en op straat verkocht aan de hoogst biedende.

 


31 Dec 2015
Ingezonden door: Ina Koeman

Janine Meijer schreef een verslag over het weekend met de vluchtelingen uit Brussel …
In het weekend van 4,5 en 6 december kwamen er twaalf vluchtelingen vanuit Brussel met een bus naar Antwerpen. Het ging uitsluitend om Afghaanse mannen die geen plek hadden in de noodopvang in Brussel georganiseerd door de overheid. Vrouwen en kinderen krijgen voorrang bij het verdelen van de opvangplekken. Vluchtelingenwerk Vlaanderen pikt de mannen op vrijdagavond van de straat in Brussel en brengt hen naar verschillende steden in Vlaanderen waar ze in gastgezinnen worden opgevangen.


26 Sep 2015
Ingezonden door: Ina Koeman
CAW Antwerpen en haar medewerkers worden sterk aangegrepen door de vluchtelingenproblematiek waar we nu mee geconfronteerd worden. Wij kunnen als geëngageerde sociale organisatie niet aan de kant gaan zitten en toekijken. Daarom riep het directie- en beleidsteam iedereen op voor een actievergadering, afgelopen dinsdag (8 september). We bespraken wat we als organisatie kunnen doen. Lees hier een neerslag. Door Meron Knikman

26 Sep 2015
Ingezonden door: Tetty Rooze
De beelden van mensen op de vlucht in de afgelopen maanden choqueren en maken heel wat gevoelens los. Ze vertalen wat er in de wereld gebeurt en brengen het dichter bij. Dichter dan wij soms voor mogelijk achten of willen. Wij zijn blijkbaar ook van deze wereld en worden geraakt door hetgene er gebeurt.