MEDEWERKERS EN VRIJWILLIGERS


31 Dec 2015

Tussen gebedskleed en yogamat




Clara Labus is onze nieuwe ASF-vrijwilligster. Zij begon eind september aan haar vrijwilligersjaar en schreef een mooi verslag voor de website van ASF-België. We zijn blij dat we dit ook in onze Nieuwsbrief mogen zetten.

Foto: Vrijwilliger Clara Labus (links) in de Vrouwenwerking van het ACM (voorheen Protestants Sociaal Centrum)

Hallo! Ahlan wa sahlan! Mijn naam is Clara Labus en ik ben nu sinds september ASF-vrijwilligster bij het ACM (Adviescentrum Migratie) in Antwerpen. Ik werk vooral in de Vrouwenwerking, waar ik bezig ben met vrouwen die uit hun land van geboorte vertrokken/gevlucht zijn. Ik heb speciaal voor dit project gekozen omdat ik het zo interessant en levensecht vind.

Bij ons in de Vrouwenwerking komen vrouwen terecht om gewoon samen te praten en koffie te drinken tijdens de inloopmomenten en om samen te koken, te eten, te dansen en te vieren op dinsdagavond en op sommige feestdagen. Bovendien worden door vrijwilligsters gratis cursussen Nederlands aangeboden. Dat is een heel belangrijk deel van de werking. Er zijn ook naailessen, creatieve therapie en speciale uitstappen voor mama’s en hun kindjes.

Mijn taken in het vrouwenhuis zijn vooral huishoudelijk en sociaal: Ik zet thee en koffie voor de inloop en de pauzen in de taallessen, bereid de lunch voor, help met koken en schoonmaken. Ook boodschappen en de was doen hoort daarbij. Het tweede deel van mijn werk is voor de kindjes te zorgen: mama’s van baby’s en peuters kunnen hun kinderen bij ons voor babysit laten, terwijl zij bij ons taalles volgen. Dat is broodnodig voor sommige vrouwen, omdat dat voor hen de enige kans is om Nederlands te leren. Dus let ik voor twee uurtjes op een aantal kindjes van verschillende leeftijden op. Dat vind ik echt zalig! Soms is het natuurlijk vermoeiend als twee baby’s tegelijk huilen of een kind zijn moeder niet wil laten gaan. Maar meestal is het gewoon plezant met de kindjes te spelen en te knuffelen.

Een keer per week gaan we met een aantal vrouwen naar het zwembad en ook een keer naar de yogales. Yoga vind ik bijzonder leuk want de vrouwen doen daar iets alleen voor hunzelf en het is voor vele van hen een compleet nieuwe ervaring.

De problemen, gedachten en zorgen van de vrouwen te leren kennen was en is mijn motivatie. Vele van hen hebben, hoe mijn baas Marleen het noemt, „zwarte verhalen“ om te vertellen – of om erover te zwijgen. Ze missen hun familie thuis, hebben een heleboel problemen met geld, administratie en de nieuwe taal. Sommige hebben niemand om hun met de moeilijke situatie te helpen. Maar ik ben altijd opnieuw verbaasd over de ontembare vrolijkheid en het vertrouwen dat de vrouwen tonen. De moslimvrouwen zeggen altijd, ook in moeilijke tijden, in het Arabisch: „Dankzij God!“.

Wat ik bij mijn werk zo bijzonder vind is de persoonlijke sfeer. Er zijn vele vrouwen die de Vrouwenwerking hun thuis en de mensen daar hun familie noemen. En dat is niet verwonderlijk: Bij ons kan elke vrouw gewoon haarzelf zijn. Dat voel ik ook zelf, soms lijkt het me op werk bijna alsof ik gewoon in de living van een vriendin zit om een koffieklap te hebben. Maar soms is het ook heel druk werk, hoor...

Een dag per week ben ik in het ACM bezig met jongeren (die ongeveer zo oud zijn als ik zelf). De meesten van hen zijn alleen in België of wonen tenminste niet meer bij hun families. Van de vaste medewerkers krijgen ze ondersteuning met administratieve dingen en hun asielprocedures, maar ook met het werk, wonen en de vrije tijd. Ook ik help hun daarmee en verder ben ik er om met hen te babbelen, bij hun huiswerk te helpen, vragen te beantwoorden en klussen te voorzien. Ook doen we samen leuke activiteiten zoals films kijken, samen koken, eten en van alles en nog wat.

Slotsom: Ik voel me kiplekker bij het PSC/ACM en zie alle vrouwen en jongeren heel graag. Ik heb toffe collega’s en Antwerpen is voor mij sowieso een van de mooiste steden ter wereld. Dus kijk ik naar de volgende maanden hier in België uit en naar al die dingen die ik hier nog zal beleven en leren. Vooral in deze tijd is het belangrijk om zich voor toenadering tussen verschillende culturen in te zetten.

Clara Labus, Aktion Sühnezeichen Friedensdienste

(ASF werd opgericht na de tweede wereldoorlog. Toen gingen Duitse jongeren overal in Europa helpen bij de opbouw van steden en plaatsen, die door toedoen van de Duitsers in de vernieling lagen. Toen deze werkzaamheden klaar waren bleef de organisatie bestaan en gingen Duitse jongeren in verschillende Europese landen (en Israël) vrijwillig een jaar meewerken in een sociale organisatie. In het PSC komt al sinds 1989 een Duitse vrijwilliger meedoen.)