Aankondiging


17 Jun 2015

Korte meditatie van de stadspredikant




Jesaja 43, 18 – 21 (Bijbel in Gewone Taal)

God zegt: Maar denk niet alleen aan wat er gebeurd is. Kijk niet alleen terug naar het verleden. Want ik ga iets nieuws doen. Het is zelfs al begonnen, heb je het niet gemerkt?
Ik maak een weg door de woestijn, en ik laat er rivieren stromen. De dieren in de woestijn zullen mij eren, omdat ik voor water zorg. En ook jullie zullen water kunnen drinken. Want jullie zijn het volk dat ik uitgekozen heb. Jullie zijn het volk dat ik gemaakt heb. En jullie zullen aan iedereen vertellen hoe machtig ik ben.

Het volk dat Jezus volgen wil, het volk dat God heeft uitgekozen om te vertellen over zijn macht, liefde, weergaloosheid, zijn mensen overal ter wereld. Ook in Antwerpen. Ook mensen in de buurt van ’t Schoolplak.
Jesaja droomt dat God een weg door de woestijn maakt en dat er rivieren door stromen. De woestijn… hier in onze stad kan het er soms op lijken… We zien van alles, voelen ons verlamd door onmacht… Maar we horen vandaag dat dat niet hoeft, dat er ook in onze stad, in onze wereld een weg is, dat er levend water is…. God zegt: ik ga iets nieuws doen. Het is zelfs al begonnen, heb je het niet gemerkt?
Zou dat het zijn? Hebben we onze ogen, onze handen, onze harten te vaak dicht, op slot? Zien we daarom niet de kleine sprietjes, die boven komen om te getuigen van het nieuwe dat God doet?
Zie je het soms niet gebeuren? Zomaar opeens? Dat God zich een weg baant door de chaos van deze tijd… alsof er een nieuwe schepping gebeurt..

Ik stel me het zo voor: God wandelt door de wijk 2060 en al wandelend komt Hij terecht tussen een groepje spelende kinderen op ‘t Schoolplak: Assyrische, Belgische, Marokkaanse, Afrikaanse kinderen - alle kleuren van de regenboog.
God kijkt es rond, Hij voelt zich opeens verwant met al die kleinen. Het lijkt wel of ik ook pas kom kijken, denkt Hij, met mijn nieuwe verhaal....
En opeens denkt Hij: waarom begin Ik niet gewoon hier opnieuw.
En Hij gaat op een bank zitten en zegt - voor zich uit mompelend -: “ ... de mensen zuchten nog steeds onder de slavernij en schreeuwen het uit, zodat hun hulpgeroep over de slavernij omhoog stijgt tot God. En God hoort hun klacht en gedenkt zijn verbond....En God zei: Er moet licht zijn! En zie: er is licht”.

Een arme, die nooit genoeg geld had en altijd bezig is met overleven, op zoek naar voedselpakketten, vergeet even zichzelf - hij zet zich bij de kinderen naast de bank. En een vluchteling, die altijd angst heeft om opgepakt te worden door de politie, voelt opeens dat hij zijn angst overwint: hij zet zich er ook bij.
En de dominee, die meestal over solidariteit preekt, maar nooit tijd heeft, ziet dat allemaal, en denkt dit mag ik niet missen, dit lijkt wel geluk.
En Peter, die een dag vrij mocht uit de gevangenis, zet zich er ook bij: hij staat eindelijk niet voor een gesloten deur.
En de moeders van de Syriëgangers, die rouwen over hun kinderen, zetten zich er bij en mogen eindelijk echt voluit huilen om alles wat zij hebben meegemaakt: eindelijk is er iemand die echt naar hen luistert.
En de zwarte jongeren, die zoveel woede in zich voelen, omdat zij constant gekleineerd zijn geworden, komen ook luisteren, ze schreeuwen hun woede uit en er wordt eindelijk op ingegaan - ze schreeuwen niet meer tegen een muur.
“En er is licht”... God kijkt vergenoegd rond op het plein. Zoveel mensen zijn geïnteresseerd in zijn nieuwe verhaal. Die van het PSC-in-beweging staan te dringen bij de bank waarop hij was gaan zitten. Hij vindt ook eindelijk mensen, die ook naar Hem willen luisteren.
En Hij zegt nog es: ik ga iets nieuws doen. Het is hier al begonnen, heb je het niet gemerkt?

ds Ina Koeman,
juni 2015