Algemeen


15 Sep 2013

ECG - oldies; - vijf dagen in Little Gidding




Van 1987 tot 2005 was ik betrokken bij de European Contactgroup on Urban and Industrial Mission. Ik was er tien jaar voorzitter van. Als PSC zijn we al die jaren lid geweest. De kracht van dit Netwerk was dat “grassrootpeople” (mensen in armoede, vluchtelingen, migranten) elkaar konden ontmoeten en bemoedigen. En ook konden ontdekken dat er in heel Europa dezelfde mechanismen werken. Dat een verzet daartegen niet alleen in Antwerpen, maar ook in Napels, Vilnius, Praag of Herne wordt gevoerd. Het waren heerlijke en stimulerende samenkomsten.

ECG bestaat niet meer. Dat was financieel niet meer haalbaar. We denken er met weemoed aan terug.
Die weemoed, maar ook de uitdaging “wat dan wel”… bracht een aantal “ECG-oldies” bij elkaar in Little Gidding, het kleinste dorpje van Engeland: er wonen 17 mensen. We waren er te gast in het Ferrar-house, één van de vele kleine bezinningsoorden die de Anglicaanse kerk bezit.

Onze groep was klein, we waren met zeven. Uit Finland, Belgie, Nederland, Tsechie en Engeland. We hebben veel herinneringen opgehaald, en nog es met elkaar benadrukt wat de kracht en ook het bijzondere was van ECG. En dat waren juist deze ontmoetingen van grassrootpeople. Er zijn niet veel andere internationale netwerken waar dat zo consequent gebeurt als destijds in ECG. Er zijn vriendschappen uit ontstaan ver over grenzen heen. Vriendschappen, die mensen en groepen versterken! Die zelfs nu, in de steeds meer van de crisis bezeten EU, nog werken als een uitdaging om je niet neer te leggen bij alles wat besloten wordt op hoger niveau en bij alles wat “zomaar” lijkt te gebeuren.

We bezochten samen de stad Peterborough, een middelgrote stad op een half uur rijden van onze idyllische verblijfplaats. 
Het bezoek was georganiseerd door zuster Mary Claire, die in staat bleek te netwerken tussen vele mensen en organisaties in deze stad. In Peterborough wonen mensen met 100 verschillende nationaliteiten, de laatste jaren komen steeds meer mensen uit Oost-Europa.

We bezochten in een wijk, die je zou kunnen vergelijken met Antwerpen-Noord een organisatie, die opgezet is als Medisch Centrum. “Want”, zo vertelde men, “iedereen moet wel es naar de dokter, dus daar vinden de mensen elkaar”. Vorig jaar waren er 12.000 mensen over de vloer geweest. En alles in grote rust… Nooit was er een probleem met agressie of last met voorstekers. Het wapen van de werkers is: glimlach altijd naar de bezoekers, op straat, in de bus… Mensen, die verwelkomd worden met een glimlach laten gauw hun stekels vallen…
Ik vond het af en toe een beetje te mooi klinken, maar tijdens het bezoek en de wandeling door de wijk, merkte ik dat het werkte.

Tijdens de lunch waren er ongeveer twintig verschillende organisaties en kerken vertegenwoordigd. Ik sprak met een jonge vrouw, die bij een Pinkstergemeente een paar jaar geleden was begonnen met een voedselbank… Er zijn nu meer dan tachtig vrijwilligers en elke week komen er honderden gezinnen over de vloer. Voor mij was het bekend gebied, dus we konden heel wat uitwisselen. Ik kon ook over de Sociale Kruidenier vertellen, waarmee wij nu samenwerken ipv zelf het voedsel te verdelen. Ik verbaasde me wel enigszins over het gemak, waarmee ze vertelde dat degenen, die een voedselpakket kregen ook werden uitgenodigd om samen te bidden… Zou me niet zo goed kunnen voorstellen om dat hier op die manier te doen.
Een jongerenwerkster vertelde over haar werk in de buurt, een Anglicaans pastor vertelde over de mogelijkheden, die een multiculturele wijk biedt. Hij hoopte door speciale diensten ook veel nieuwkomers in zijn kerk te krijgen.
Al pratend en discussiërend en elkaar echt ontmoetend genoten we van de lekkere broodjeslunch.

Daarna gingen we snel weg, want we werden verwacht op het stadhuis, waar we een gesprek hadden met de schepen van “diversiteit”. Het bijzondere van zijn verhaal was dat men in Peterborough niet zozeer inzet op “inburgering” (het afschuwelijke woord waarmee wij willen bereiken, dat nieuwkomers zich aanpassen in onze stad), men begint bij de mensen zelf. Bij het geloof, de cultuur, de mogelijkheden die mensen meebrengen, om van daaruit te kijken hoe dit alles kan ingezet worden in de buurten, de stadssamenleving. Ik vond het bijzonder inspirerend om een vertegenwoordiger van het beleid op deze manier te horen vertellen. En kennelijk heeft het succes: in Peterborough gebeuren niet veel ongeregeldheden. Mensen worden uitgedaagd om hun beste kunnen in te zetten en ze worden gewaardeerd om wie ze zijn! Dat werkt. Net als de glimlach.

We mochten daarna de kathedraal van Peterborough nog bezoeken en gingen na een terrasje weer terug naar het Ferrar-house.
De ontmoeting in Little Gidding was zinvol en bijzonder bemoedigend. We hebben als “oldies” zelfs een idee om toch weer te proberen “grassrootpeople” met elkaar in contact te brengen. 
Wie weet lukt het wel. We zullen in het PSC graag meedoen!